SAMOTNOŚĆ WE DWOJE

16 marca wylatuję do anglii. Kupłam już bilet. Uciekam. Zostawiam wszystko. Jestem przerażona tym wszystkim ale nie umiem już tak dłużej żyć. Mam nadzieję że wszystko się jakoś ułoży. Na zmianę cieszę się i płaczę. Został miesiąc. Nikt jeszcze nic nie wie. Kolejny raz uciekam. Błagam tylko Boga żeby tym razem cena nie była zbyt wysoka za tę ucieczkę. Poprzednim razem straciłam to co najcenniejsze - dziecko. Tym razem mogę stracić resztę - wszystko co budowałam przez tyle lat. Nie mam siły żyć i nie mam siły dokończyć tego co kiedyś zaczęłam. Męczę się życiem i czekam na manne z nieba. Pewnie ktoś pomyśli że jestem trzepnięta ale cóż... ja sama nie uważam aby wszystko było ze mną w pożądku. Nie wszyscy mogę być normalni...

Podziel się:

komentarze (6) | dodaj komentarz | Trackbacki (1)

Święta Święta i po Świętach. Nowy rok też już minął i tak jakoś dziwnie nic się nie zmieniło. Wciąż każdy dzień jest taki sam jak poprzedni ( tylko trasa inna). Czy już naprawdę nic się nie zmieni? Pracy wciąż dużo a zarobki marne. O mieszkaniu wciąż nie mogę nawet pomarzyć. Dzidziusia też nie możemy "zmajstrować"...
 Wciąż jeszcze tli się nadzieja, że może właśnie w tym roku.... może coś się zmieni... Wiem wiem przemawia przeze mnie pesymizm... ale jak można znaleźć w sobie optymizm kiedy wciąż wszystko idzie źle..?

Podziel się:

komentarze (2) | dodaj komentarz | Trackbacki (1)

A więc tak: Mama na szczęście jest już w domu i czuje się w miarę dobrze po operacji. Jest nawet nadzieja że nie będzie potrzebna następna. Jeżeli chodzi o chrzciny to też jakoś udało mi się przetrwać! Kosztowało mnie to tyle stresu co nie miara ale jakoś żyję. Nawet nie mam ochoty wyobrażać sobie komentarzy ... ale ...
Smutno mi...
Myślałam że mam najlepszą przyjaciółkę. Jedyną. Ale ostatnio ona nie ma dla mnie czasu. Całymi tygodniami nie ma czasu napisać sms-a, że nie wspomnę wcale o spotkaniu czy czymkolwiek.
Smutno mi...
Tęsknię...
Pewnie to moja wina, Pewnie zrobiłam lub powiedziałam coś za co się pogniewała, ale nie wiem co to jest. To cała ja. Odstraszam od siebie wszystkich. Mam nadzieję że jest szczęśliwa bo należy się to jej.



Podziel się:

komentarze (11) | dodaj komentarz | Trackbacki (1)

Dzisiaj moja mama ma operację. Niby nic nadzwyczajnego ale bardzo się boję. Nie mogę się na niczym skupić. Dopiero ok 15 będę mogła pojechać i czegokolwiek się dowiedzieć. Poza tym w niedzielę mam "super imprezkę". Chrzciny syna "szwagra". Jak sobie pomyślę że muszę tam jechać to mnie nosi. Nie mam absolutnie ochoty oglądać tę "familię" w komplecie. Wiem że muszę bo to rodzina mojego męża ale wiem też że tak jak ja nie przepadam za nimi tak samo oni za mną. Boję się. niedługo napiszę co dalej. Jak mama i jak mi poszło na chrzcinach.

Podziel się:

komentarze (3) | dodaj komentarz | Trackbacki (1)